cogito ergo sum

Cogito, ergo sum is voor mij de enige onbetwistbare waarheid. En dat ik illusies heb die ik waarnemingen noem.

Al het andere moet ik maar aannemen.

Dan neem ik aan dat mijn waarnemingen hooguit schaduwen zijn in de grot van Plato.

Dat sommige van die schaduwen herhaaldelijk en voorspelbaar gedrag vertonen,

Dat sommigen daarvan zich gedragen alsof ik één van hun ben, die andere waarnemingen met mij delen.

Daarover maken ze afspraken zoals: een vogel die zwart is en krast noemen we een raaf. (Dan kan een witte raaf dus niet bestaan)

Dat noemen we definities. Die zijn arbitrair, zinloos erover te twisten. (Dat gebeurt overigens wel en op grote schaal. Miljoenen zijn gesneuveld, bijvoorbeeld, om de vraag of God zijn zoon heeft laten kruisigen of dat Mohammed zijn profeet is)

Wetenschappelijk onderzoekers zoeken naar de wisselwerking tussen gedefineerde begrippen, waarbij ze definities ook wel s bijwerken.

Maar in the end zijn het allemaal illusies - zoeken zij naar patronen in de ruis, zoals wolken wel s op een smurf kunnen lijken

Wie wint heeft vrienden

Wie wint heeft vrienden

En het kapitaal wint altijd. Dus sluiten velen zich daar bij aan, in de hoop een graantje mee te pikken.

Maar kapitaal is geen goeie vriend. Niet voor de mensen tenminste.

Kapitaal heeft maar één doel: rendement. Hoe meer, des te beter. En nietsontziend ten koste van alles en iedereen.

Moeten we kapitaal dan maar afwijzen? Of bestrijden? Dat verlies je, want kapitaal wint altijd.

We kunnen kapitaal wel plukken. Oogsten. Ten goede van de mensen - in de samenleving.

En we kunnen de groei ervan inperken.

Bijvoorbeeld door kapitaal niet overerfbaar te maken. Laat elke generatie maar van de grond af beginnen.

Of door grenzen te stellen aan de omvang. Tot 26% marktaandeel. Daarboven wordt marktmacht onaantastbaar. Dat is wiskundig aangetoond.

Die grens is af te dwingen. Wettelijk. Democratisch, want er zijn altijd meer gewone mensen dan rijke mensen.

Dan wint iedereen!

licht, luchtig vs serieus, zwaar

Mathilde Wantenaar sprak er in haar interview gisteren 21 januari 2025 op npo4 klassiek over dat ze zich als het ware schaamde dat haar muziek zo licht en luchtig was. En dat in zware tijden waar je belangrijke dingen serieus zou moeten nemen.

Waarom toch?

Serieuze dingen zijn dingen als eten op tafel, of een dak boven je hoofd. Want overleven is zwaar.

Licht en luchtig spel, of speels huppelen gaan daartegenover over leven.

En leven is toch het doel van overleven, dat daarvoor het middel is?