24 december 2016

Alleen: terug gaat niet

Politiek gaat niet alleen over ons landje en over ons volkje, maar ook over de rest van de wereld. En dan hebben we te maken met twee exponentiële processen die onze aandacht nodig hebben.

Het eerste is dat van de overbevolking en navenante uitputting van de wereld. Daar kun je heel depressief van worden. Al helpt dat niet.

Maar het andere exponentiële proces is dat van de technologie. Die kan wel helpen en heeft waanzinnige beloftes in zich. En die gaat zoveel sneller...
Wat we wel overboord moeten zetten is een hele verzameling van overbodige en soms schadelijke leefwijzen en tradities. Cultuur noemen we dat.

Daar moeten we wel bereid toe zijn. En daar schort het nog aan.

16 november 2016

huizenprijzen

Mensen merken aan den lijve niet zoveel van De Economie. Behalve door de huizenprijzen. Dan voelen ze zich ineens rijk of juist arm. Maar een huis is een huis. Dat verandert niet. Waarom zou de waarde ervan wel veranderen? Je kunt het verkopen maar je moet toch wonen, en normaal gesproken in een vergelijkbaar huis. 

Waardoor ontwikkelen huizenprijzen zich zo?
De meeste mensen hebben een 'woonbudget' dat afhankelijk is van hun inkomen. De maandlasten probeert men zo goed mogelijk gelijk te houden maar de prijzen volgen echter de rente. Dalende rente stijgende prijzen en andersom.

Voor zover de rente te maken heeft met De Economie klopt het gevoel op basis van de huizenprijzen. Maar het kan goed zijn dat die relatie verloren is gegaan. Dat er teveel blind geld tùssen de banken circuleert dat losgezongen is van de werkelijke economie.

21 oktober 2016

ordegrootte

Als we het hebben over "een getal van N cijfers" bedoelen we een reeks rond 1 x 10N.
Die reeks loopt dan van 0,5 x 10N naar 5 x 10N.
Het gemiddelde van die reeks = 1,85 precies (als we de grenzen meenemen en dus een overlap toestaan: 5 x 10N hoort dan ook bij 10N+1).
Definiëren we d = 1,85 dan zouden we "een getal van N cijfers" (met 0 cijfers achter de komma) preciezer schrijven als
ddd...dd = d(N)
We krijgen dus getallen als cijferreeks van d x 100 + ... + d x 10N.
Beperken we ons tot de natuurlijke getallen zien die er uit als:
orde 0d(0)d1,85
orde 1d(1)dd20,35
orde 2d(2)ddd205,35
orde 3d(3)dddd2055,35
orde 4d(4)ddddd20555,35
orde 5d(5)dddddd205555,35
orde 6d(6)ddddddd2055555,35
orde 7d(7)dddddddd20555555,35
orde 8d(8)ddddddddd205555555,35
orde 9d(9)  dddddddddd2055555555,35

Hun omgekeerden worden dan:
orde -1d(-1)0,ddddddddd..0,205555555...
orde -2d(-2)0,0dddddddd..0,020555555...

Staan we ook cijfers achter de komma toe, dan krijgen we als eindeloze reeksen d-tjes:
orde -3d(-3)0,00ddddddd..0,0020555...
orde -2d(-2)0,00ddddddd..0,0205555...
orde -1d(-1)0,ddddddddd..0,2055555...
orde 0d(0)d,ddddddddd..2,0555555...
orde 1d(1)dd,dddddddd..20,5555555...
orde 2d(2)ddd,ddddddd..205,5555555...

Dit zijn de gemiddelden van de orden. Maar welke afwijkingen kunnen we daar van verwachten?
relatief en in diagram
De standaardafwijking binnen orde N = 1,527252435 x 10N.

22 augustus 2016

emoties in evolutie

Sinds er levensvormen zijn die hun bewegingen kunnen beheersen zijn er emoties. De drang die aanzet tot actie.

Eerst was er de honger, de drang tot de actie eten. Als uitbreiding van passief voedingsstoffen uit de omgeving opnemen. Eerst als reflex zoals bij kwallen en mosselen, later uitgebreid en verfijnd tot de gastronomische aandrang van mr Creosote.


Al snel werd die gevolgd door agressie, de drang die aanzet om aan te vallen. Handig voor voedsel dat niet vanzelf binnen komt drijven.


Op het laatst kwam seks: de drang tot geslachtelijke voortplanting, toen die eenmaal geëvolueerd was.

Daarvóór echter ontwikkelde zich de angst, als drang tot reactie op een aanval. 

Bij alle emoties hebben zich gevoelens ontwikkeld: honger, boosheid, geilheid.


Angst is verder gedifferentieerd. Want er zijn meerdere effectieve strategieën om te reageren op aanvallen. Vluchten, vechten maar ook schuilen en bluffen.


Vluchten gaat dan gepaard met angst, niet alleen als drang tot zelfbehoud maar ook als gevoel. Vechten valt terug op de bekende agressie, en dat voelt aan als boos.


Schuilen vereist een complexe aandrang. Want voor deze strategie moeten de primitievere drang tot vluchten en drang tot vechten onderdrukt worden. De drang tot zelfbehoud dus. De verloochening van het ego, de ontkenning van de zin van het leven. Zien we hier de bron van depressie?


(En wat hoort er dan bij bluffen?)





PS.1 Dit is een hypothese, geheel ontsproten aan mijn fantasie.
PS.2 Er zijn er nog twee basisgevoelens, blijdschap en verdriet, die ik nog (?) niet in dit plaatje kan zetten.

06 juli 2016

beperking van wetenschap

Een wetenschappelijke theorie is gebaseerd op hypotheses. Stellingen van het type "als a dan b". Het handwerk van de wetenschap is het toetsen van hypotheses. Dat toetsen doet men -vooral in de menswetenschappen- op basis van steekproeven, omdat het ondoenlijk is om de hele populatie voor elke hypothese te meten. Dat zou nodig zijn voor 100% zekerheid. Het betekent echter dat zo'n toetsing er ook naast kan zitten. Om praktische redenen kiest men er voor om hypotheses ~voor waar aan te nemen~ waarvan voor 95% zeker is dat ze geldig zijn. Die grens, die willekeurig gekozen is, noemt men de p-waarde: p=0,95.

Als we het over wetenschappelijke zekerheid hebben komen we dan dus nooit verder dan 95% zekerheid.
Voor één hypothese.
Maar een theorie is samengesteld uit meerdere hypotheses. Hoe meer hypotheses des te minder zekerheid je dan voor zo'n theorie kunt verwachten. Met twee hypotheses hebben we 0,95 * 0,95 = 0,90 zekerheid. Met veertien hypotheses is de zekerheid van de geldigheid van de theorie gedaald onder de 50%, zo'n theorie kan dus net zo goed geldig als ongeldig zijn. Eigenlijk weet je dan dus niets.
Met meer dan vijf hypotheses heb je minder dan 75% zekerheid. Dat is halverwege ~niets weten~ en ~volledige zekerheid~.

De soep wordt niet zo heet gegeten als hij hier wordt opgediend, maar dit is wel een fundamentele beperking van ons weten = de wetenschap.

31 mei 2016

roofeconomie

Veel mensen zijn voortdurend bezig om te zoeken naar manieren om met zo min mogelijk moeite zo veel mogelijk geld binnen te harken. Het zijn niet alleen de sluwe ondernemers die dat gedrag vertonen. Het is heel menselijk. 

Het klopt natuurlijk niet. Want geld staat voor waardering. Eigenlijk wil men dus gewaardeerd worden voor iets dat men niet gedaan heeft.

Eén effect is geldontwaarding. We bederven met ons allen de waarde van de Euro.

Een ander effect is dat we de sfeer verzieken. Door zo min mogelijk te willen doen voor zo veel mogelijk geld krijgt de klant een teleurstelling te verwerken. Telkens een kleine teleurstelling. Op zich net niet groot genoeg om je over op te winden, maar door de voortdurende opeenstapeling gaan we mekaar steeds meer in de weg zitten. 

Ik heb het gevoel dat dat de reden is voor het algemene onbehagen dat door het land, door Europa, en door de wereld waart.

Maar het staat ieder vrij om dat om te draaien. Een klein stapje méér doen dan verwacht wordt. Je klanten verrassen.
Dan zijn ze positief blij met je dienst en daar word je zelf ook blij van. Mijn ervaring. Ze zijn dan zelfs geneigd je meer te betalen dan je gevraagd hebt.